Energia hidraulikoak mugitzen ari den uraren indarra baliatzen du alternadoreetara konektatutako turbinen bidez elektrizitatea sortzeko. Antzinatik erabiltzen da printzipio hori, eta teknologia berriztagarri fidagarri eta eraginkorrenetako bat izaten jarraitzen du.
Zentral hidroelektriko batean, ura urtegietan biltzen da edo ibaietatik bideratzen da turbinak bultzatzeko. Fluxuaren energia zinetikoa energia mekaniko bihurtzen da, eta, azkenik, elektrizitate. Prozesu horrek ez du gas kutsatzailerik isurtzen, eta sistema elektrikoari egonkor eusten laguntzen dio.
Zentral hidroelektriko mota nagusiak ur lasterrekoak, urtegidunak (edo erreserbadunak) eta ponpaketakoak dira. Ur lasterreko zentralek ibaiaren fluxu naturala aprobetxatzen dute urtegi handirik gabe, urtegidunek ura andel handi batean biltegiratzen dute ura erregulatuta askatzeko, eta ponpaketakoek bi urtegi erabiltzen dituzte maila desberdinetan energia biltzeko, eskari txikiko uneetan ura gorantz ponpatuz.
Zenbait turbina-mota daude, uraren altueraren eta emariaren arabera:
- • Pelton: altuera handiko jauzi eta emari txikietarako.
- • Francis: moldakorrak, tarteko emari eta altueretarako egokiak.
- • Kaplan: emari handi eta altuera baxuetarako diseinatuak.
Abantaila hauek dituzte:
- • Fidagarritasun eta erregulatzeko gaitasun handia.
- • Instalazioen bizitza erabilgarri luzea.
- • Ekoizpen jarraitua eta egonkorra, baita baldintza aldakorretan ere.
- • Ponpaketa bidezko zentralen bitartez energia biltegiratzeko aukera, “bateria natural” gisa jarduten baitute beste iturri berriztagarri batzuetatik (hala nola eguzki-energia edo energia eolikoa) soberan den energia metatzeko.
Ezaugarri horiei esker, energia hidraulikoak elektrizitatea sortzeaz gainera, funtsezko zeregina du energia-sistema garbi eta seguruago batera iragateko, teknologia emergenteekin integratuz hornidura eta sarearen malgutasuna bermatzeko.
